محبت زماني با ارزش است كه همراه با عفو باشد
هر كه دوست
مي داري بياموز
كــه عـشق از
زندگي كردن
بهتـر اسـت،
و بــه هــر كه
دوســـت تــر
مــــي داري ،
بـچشــان كـه
دوست داشتن
از عـشـق
برتر !ست
خدايا
خواهم آموخت !
تو تا با مني ، جان با من است .
چو مي تابد از دور پيشاني ات
كران تا كران ، آسمان با من است .
چو خندان به سوي من آيي به مهر
بهاري پر از ارغوان با من است !
كنار تو هر لحظه گويم به خويش
كه خوشبختي بيكران با من است .
روانم بياسايد از هر غمي
چو بينم كه مهرت روان با من است .
چه غم دارم از تلخي روزگار ،
شگر خنده آن دهان با من است .
اي...
تـو را دوسـت مـي دارم ، نمي دانـم چـرا ، شايد اين
طبيعت ساده و بي آلايش مـن ، حـد و مـــرزي بـراي دوسـت داشتـن
نمي شـناسـد . ولي سـخت در ايـن مكتــوب فـرو نشـستـه ام ، چــه كسـي
مرا دوست مي دارد ؟ اي فرشته نــازل شده بر چشمــانم ، اي شقــايق
زنــدگي ام ، اي تنهــا ستــاره آسمــان قلبــم ، اي زيبــاتــرين
زيباييهاي محبــت ، اي بهانه خواب شبهايم ، اي تنـــها
نيـــــاز زنــــــده بودنم ، اي آغاز روز بودنم ،
اي نيمـــــه پنهــــان من ، و تو اي
معشوقه من ، تو را با تمام
وجود ، دوست دارم
و مي پرستم
چندي بود كه ساكت نشسته بودم و به جستجو مي پرداختم تا راهي به سوي زندگي بيابم .
ولي افسوس كه همواره پرنده شوم نااميدي در آسمان زندكيم پرواز مي كرد ، كه مبادا راه را گم كنم .
عشق را لطافت زندكي مي دانستم .
و وقتي آن را از دست دادم ، زندگي برايم مانند گوري آرام و خاموش شده بود .
به آسمان مي نگرم و مي گويم .
خدايا : چرا مرا خلق كردي كه اين همه رنج كشم . مگر گناه من چه بوده است ؟ كه بايد زندگي رنجم دهد .
چرا به كمكم نمي شتابي ؟ مگر من بنده تو نيستم ؟
چرا در اين دنيا كسي را برايم نفرستادي تا مرا به خاطر خودم دوست داشته باشد .
خدايا : غم فروشي دوره گرد شده ام و با شادي بيگانه .
تنهايي را دوست داشتم و از دنيا و زندگي گريزان شده بودم .
احساس مي كردم كه مرداب عظيم درد و رنج شده ام و ابرهاي سياه آسمان به من مي خنديدند .
همچون معبود ناكاميها شده بودم و ارمغان آورده اند نااميدي .
و ديگر آن همه شادي دوران كودكي را در خود احساس نمي كردم .
و مانند ديوانه اي شده بودم كه به زنجير كشيده باشند .
و مانند مرغكي اسير در تنهايي و جدايي بودم .
و باده خوشبختي ام بر خاك ريخته بود .
و عشق ناشكوفايم هراسان از آغوشم گريخته بود .
اما ناگهان ورق برگشت ...
يك روز نام تو را شنيدم و همان دم نفس در سينه حبس شد .
در آن هنگام بود كه هستي من با تو در آميخت .
راستي آيا تو از اين اعجاز خبر داشتي ؟
كه من بي آنكه تو را شناخته باشم با شنيدن نام تو ، دانستم كه محبوب خويش را يافته ام .
با شنيدن نخستين كلمات تو ، اين گمان بر من گذشت كه تو زندگي مرا چون شمعي در تاريكي شب فروغ جاودانه اي بخشيدي .
وقتي كه براي اولين بار صداي تو را شنيدم رنگ از رخم پريد و بي اختيار ديده بر زمين افكندم .
و آن هنگام بود كه دلهاي ما با نگاهي خاموش از همديگر سلام عشق را ربودند .
من نام تو را در نگاه تو خواندم و بي آنكه از خودم چيزي پرسيده باشم ، به خويش پاسخ گفتيم كه
آري اوست ، تنديس اميد و رويايي من .
اري اوست ....
تو تنها دري هستي ، اي همزبان قديمي
كه در زندكي بر رخم باز بوده است .
تو بودي و لبخند مهر تو ، گر روشناي
به رويم نگاهي گشوده است .
مرا با درخت و پرنده ،
نسيم و ستاره
تو پيوند دادي .
تو شوق رهايي ،
به اين جان افتاده در بند ، دادي .
تو آغوش همواره بازي
بر اين دست همواره بسته
تو نيروي پرواز و آواز من ، بر فرازي
زمن ناگسسته .
تو دروازه مهر و ماهي !
تو مانند چشمي ،
كه دارد به راهي نگاهي
تو همچون دهاني ، كه گاهي
رساند به من مژده دلبخواهي .
تو افسانه گو ، با دل تنگ من ، از جهاني
كم از باده صبح و شام تو مستم
و گر چند پيمانه اي كوچك ، از آسماني
تو با قلب كوچه ،
تو با شهر ، مردم ،
تو با زندگي همنفس ؛ همنوايي
تو با رنج آن ها
كه اين سوي درهاي بسته ،
به سر مي برند آشنايي .
من اينك ، كنار تو ، در انتظارم
چراغ اميدي فرا راه دارم .
گر آن مژده اي همزبان قديمي
به من در رساني
به جان تو ،
جان مي دهم ، مژدگاني .
